شده است ، جايز است ، و اگر مباح بودنِ استفاده‌ى عمومى مشكوك باشد نمىتوان از آن وضو گرفت ، زيرا يافتن شرعى آب با تمامى شرايطش بايستى معلوم باشد كه از جمله مباح بودن آن است . مسأله‌ى 103 - جايگاه‌هاى چهارگانه‌ى وضو بايستى پاك و پاكيزه باشند . كه در صورت متنجس بودن يا پليدى نخست بايد آن‌ها را تطهير و تميز كرد و سپس وضو گرفت ، و اگر وضو ارتماسى باشد انجام هر دو تطهير و وضو به‌يك جا اشكالى ندارد ، مشروط بر اين كه پس از داخل كردن صورت و يا دست‌ها در آب - و پاك و پاكيزه كردنشان - نيت وضو كند تا عمل وضو بر اعضاى پاك و پاكيزه انجام گردد . مسأله‌ى 104 - نجاست ساير اعضاى بدن ، و نيز نجاست محل ادرار و مدفوع مانعى در مقابل صحت وضو نمىباشند . لكن بعد از وضو چنان‌چه بخواهد اقامه‌ى نماز كند حتماً بايستى محل نجاست را تطهير نمايد . مسأله‌ى 105 - در وضوى ترتيبى اگر بعضى از اعضاى شستنى وضو متنجس بوده و پس از وضو شك كند كه آن را تطهير كرده يا نه ، در صورتى كه هنگام وضو به‌نجاست و طهارت ان توجه داشته « 1 » وضويش صحيح است . و گرنه بايد وضو را تجديد كند . ولى در وضوى ارتماسى در هر صورت وضويش صحيح است ، زيرا داخل كردن صورت و دستها در آب باعث طهارت آن‌ها مىگردد . اما محل مسح سر يا پا حتماً بايد قبلًا تطهير و در حدّ توان تنظيف شود و گرنه وضو باطل است . مسأله‌ى 106 - لازم است وقت براى هر دوى وضو و نماز - دست‌كم براى واجبات اين دو - كافى باشد ، و اگر مقدارى از نماز بيرون وقت انجام گردد چنان وضويى خارج از وظيفه است و بايد براى اين نماز تيمم كند ، و اگر وقت به‌اندازه‌اى تنگ است كه با تيمم نيز مقدارى از نماز خارج وقت انجام مىگيرد ، اين‌جا اگر يك ركعتش داخل وقت باشد تيمم واجب است ، زيرا قاعده‌ى « مَنْ أدْرَكَ رَكْعَةً مِنَ الْوَقْتِ فَقَدْ أدْرَكَ الْوَقْتَ كُلَّهُ »

--> ( 1 ) - منظور از توجه داشتن اين است كه در حال وضو توجه به‌نجاست يا طهارت عضو داشته كه اگر متنجس بوده وظيفه‌ى شرعى خود را در تطهير آن انجام داده است